Problem związany z brakiem menstruacji jest jednym z nielicznych ściśle ginekologicznych zagadnień omawianych w średniowiecznych traktatach medycznych. Wiedza tamtego okresu opierała się głównie na wcześniejszych dziełach autorów takich jak Hipokrates i Galen, a później na dziełach Rhazesa i Awicenny. Ci autorzy zazwyczaj zalecali flebotomię, pęcherzyki, fumigację i okłady na długotrwały brak miesiączki. W związku z tym zalecały stosowanie ziół, którym przypisywano właściwości wywołujące miesiączkę. Wiele z nich, takich jak piołun i nagietki, jest nadal stosowanych w przemyśle farmaceutycznym.
Celem artykułu „Ad menstrua provocanda”. Emmenagogi i inne sposoby na wywołanie menstruacji w wybranych średniowiecznych traktatach medycznych Anny Głusiuk zamieszczonego w Medycynie Nowożytnejw Tomie 31 (2025) Zeszycie 1 było ukazanie, w jaki sposób średniowieczni lekarze pomagali w przypadku przedłużającego się braku menstruacji.